woensdag 20 mei 2015

Jolige groentjes: magneten uit fimo

Het begint hier meer de knutsel-en-naai-maand te worden in plaats van de koken-en-voeding-maand, al kook ik nog wel iedere dag, en eten doe ik ook. Maar mijn knutsels zijn wel gerelateerd aan eten, zoals ook deze. Ik maakte wat magneetjes van polymeerklei, ofte fimo. Mijn inspiratie haalde ik hier. Ik was niet zó creatief want ik maakte haar magneetjes vooral na (in een veel minder verfijnde versie), alleen de prei kwam van mezelf.

DSC07549

Ik werk graag met fimo, ik heb nog een hele koekendoos vol liggen waarvan ik het meeste kado kreeg toen ik 12 of 13 werd. Dat blijft dus lang goed, al wordt het wel hard na verloop van tijd. Oude klei kunt ge gemakkelijk terug zacht maken met een haardroger! Als hij echt korrelig is geworden, kan het helpen om een druppeltje olie onder de klei te kneden. Het vraagt dan wel wat vingerspierenwerk, maar ik denk niet dat ge aan deze magneetjes zou zien dat ze gemaakt zijn met klei van 20 jaar oud.

DSC07545

De gezichtjes tekende ik gewoon met een alcoholstift op de ongebakken klei. Ik sukkelde wel met het aanlijmen van de magneten zelf, uiteindelijk lukte het met secondelijm (en ik hoop dat ze het houden). Deze magneetjes waren deel 1 van mijn verrassingspakket voor reactie nummer 1000, en gingen op weg naar LJ (die graag moestuint), samen met deel 2 en 3. Daarover binnenkort meer!

zondag 17 mei 2015

Babybroekje

Ik was ook, tot onlangs, één van die vele naaisters die schrik had van tricot. De meesten onder u hebben zich daar al jaren geleden overgezet, maar ik bleef maar dralen en twijfelen, en verder dan het naaien van een tricot slab, mutske, scheve onderbroek, en een rokske, kwam ik nog niet. Dat lag misschien ook aan mijn naaimachine, mijn oude goedkope Singer kon tricot gewoon echt niet aan, en mijn nieuwere nog oudere Viking gaf het na wat spruttelen op. Nu naai ik met een Pfaff Select 3.0, en wow, wat een verschil! Die heeft een boventransportvoetje, wat een luxe. Ik durfde het tricot dus terug bovenhalen, en begon met dit simpel babybroekske. In appeltjesstof, om wat in het thema van deze maand te blijven.


Het is het babybroekje uit Ottobre 3/2013. Het broekje zelf bestaat maar uit 1 patroondeel (de naad zit vanachter op de poep), met daarbij dan nog de boordjes aan buik en beentjes. Plezant patroon!

Babybroekje

Ik moet nog veel oefenen met tricot: vooral het aanzetten van de boordjes (niet te hard aan de boordjes trekken, maar ook niet te weinig; en vooral niet aan het tricot trekken...). Maar de tricotangst is overwonnen, dat komt hier goed!

zaterdag 16 mei 2015

Glutenvrije rabarbertaart

't Is weer rabarbertijd, ze smijten er hier mee naar uwe kop. Dus ik snorde een gluten-, melk- en suikerarm receptje op, en echt, lékker! Beetje voorbereiding, maar het zó waard!

DSC07572

Mijn bron (lichtjes aangepast zoals gewoonlijk) is hier te vinden. Maar voor wie te lui is om door te klikken (al bent ge dan waarschijnlijk ook te lui om de taart effectief te maken): hier mijn aangepast recept (voor 1 taart, ik had veel rabarber dus maakte er twee).

DSC07568

Ingrediënten:
  • 350 gram rabarber
  • 2-3 eetlepels honing
  • 1 eetlepel rozenwater
  • 90 gram boekweit
  • 30 gram amandelmeel
  • 30 gram aardappelzetmeel
  • een snuifke zout
  • 50 gram kokosolie
  • 1 theelepel citroenrasp
  • 1 eetlepel diksap (appel of peer)
  • 1 eiwit
  • 125 milliliter kokosmelk
  • 2 eieren + 1 eigeel
  • 1 vanilleboon, uitgeschraapt
  • 1 theelepel kardemom
Eerst laten we de rabarber eventjes "marineren". Snij de rabarber in reepjes van zo'n 5-7 cm, dikke stengels overlangs in twee snijden. Samen met de honing en het rozenwater in een kom doen, en daar laten trekken (van een half uur tot een nacht, 't is te zien hoeveel tijd ge hebt).

De oven voorverwarmen op 175°. Voor de bodem de boekweit, het amandelmeel en aardappelzetmeel, het zout, de kokosolie, citroenrasp, en het diksap goed mengen tot een deeg. Dit deeg in een ingevette bakvorm uitduwen (lukt goed met de bolle kant van een lepel - het is wat te fragiel om uit te rollen). Het deeg met een vork inprikken en blind bakken (leg bakpapier op het deeg met daarop bakparels, gedroogde kikkererwten of bonen) op 175°, zo'n 10 tot 15 minuten. De bakvorm uit de oven halen, bakparels en bakpapier verwijderen, en insmeren met het eiwit.


DSC07570

Voor de vulling de kokosmelk, de eieren, de vanille en de kardemom samenkloppen. De rabarber laten uitlekken, het marineervocht opvangen in een kookpannetje. De rabarber op de bodem schikken, de vulling erover gieten, en de taart 25 minuten bakken op 175°. Als de taart klaar is, het marineervocht inkoken tot een siroopje en erover druppelen.

Deze taart overtuigde zélfs mijn rabarber-hatende vader, dat wil dus wat zeggen!

DSC07571

woensdag 13 mei 2015

Vrolijke slabben

Baby's, dat blijft komen hé! Gelukkig staat mijn naaimachine nu weer paraat. Deze slabben rolden er vrolijk onderuit! Stof aan de voorkant van de ikea (lang geleden...) en de achterkant uit een oude badhanddoek. Volgens het simpele recept van Nested, al gebruikte ik geen velcro maar drukknoopjes. Allé, er kunnen weer twee baby's aan't smodderen gaan (en volgende keer probeer ik de nijlpaarden schoon te laten doorlopen, beloofd!).

dinsdag 12 mei 2015

Glutenvrije cake

Een tijdje geleden hield ik na een bakweekend 8 eiwitten over. Op zoek naar een eiwit-opmaker, kwam ik dit recept tegen: een cake met 8 eiwitten! Ideaal! Ik maakte een glutenvrije variant, en dat lukte prima. Het eiwit houdt de cake immers luchtig, ook zonder gluten!

DSC07404

Het recept:
  • 75 g rozijnen
  • 120 g boter (of margarine)
  • 80 g rijstsiroop (of iets anders zoets)
  • rasp van 1 biocitroen
  • 50 g rijstemeel
  • 50 g aardappelzetmeel
  • 50 g maïzena
  • 50 g amandelstukjes / schijfjes
  • 8 eiwitten
  • zout
Week de rozijnen in wat water. Mix de boter met de rijstsiroop en citroenrasp. Meng de meelsoorten, de amandelstukjes en de rozijnen erdoor. Klop de eiwitten stijf met een snuf zout. Schep een paar eetlepels van de eiwitten door het deeg, spatel er dan de rest, voorzichtig, door (probeer de luchtigheid te behouden). Bak zo'n 50 minuten op 160°.
Recht uit de oven het lekkerst, vonden wij! De korst wordt bij het afkoelen wat "taaier" door de vele eiwitten, maar smaakt nog altijd prima de fima.

DSC07406

maandag 11 mei 2015

Saffraan amandelrijst met gebakken courgette

Ik ging vorige week naar de bib en vond een heel inspirerend vegetarisch kookboek: "Vegetarisch gut gekocht!". In't Duits ja, ah ja, want wij wonen in Duitsland. Maar voor uw gemak zal ik er hier een paar receptjes uit delen, vertaald en al!

DSC07539

Het eerste recept dat ik eruit maakte, was deze saffraan amandelrijst met gebakken courgette (recept is voor 4 personen).

Safraan amandelrijst met gebakken courgette

Voor de rijst:
  • 1 doosje saffraan
  • 600 milliliter water
  • 2 eetlepels rozijnen
  • 300 g basmatirijst
  • zout
  • 2 eetlepels boter
  • 2 eetlepels amandelstukjes
  • peper
  • muskaatnoot
  • kardemom
Meng de saffraan met het water en de rozijnen. Laat een half uurtje trekken.
Kook de rijst in het saffraanwater met de rozijnen. Voeg zout toe naar smaak.
Laat ongeveer 15 minuten pruttelen (met het deksel op de pot).
Bak de amandelstukjes in de boter. Voeg aan de rijst toe, en kruid af met peper, muskaatnoot en kardemom.

Voor de courgettes:
  • 800 gram courgettes
  • 2 - 4 eetlepels olijfolie
  • verse munt
  • 2 eetlepels geraspte biocitroenschil
  • zout
  • peper
  • paprikapoeder
Was de courgettes en snij in plakken van 1 centimeter.
Bak de courgetteplakken in de olie in een grote pan tot ze gegaard zijn, ongeveer 5 minuten.
Hak de munt fijn, en meng samen met de citroenschil onder de gebakken courgette.
Kruid af met zout, peper en paprikapoeder.

DSC07541

Hierbij past fetakaas erg goed, net als tzatziki. Guten Appetit!

zondag 10 mei 2015

Gelezen: Veggie in pumps

Toen ik nog in België woonde, liet ik me wel eens verleiden tot het Boekenfestijn (net zoals door het Stoffenspektakel, al mis ik beiden precies niet echt - mijn blauwe schenen in gedachten). Ik kocht daar meestal veel te veel boeken, boeken die ik in de bib zou hebben meegenomen om ze eens te bekijken maar daarna vrolijk zou hebben teruggebracht. Tijdens de boekenopruim merkte ik dan ook hoeveel boekenfestijn-boeken ik heb weggedaan (de prijsetiketjes hingen er meestal nog op). Een aantal van die boeken hield ik wel bij, mezelf bedenkend dat ik ze misschien nog eens één keer zou willen doornemen, om ze dan alsnog weg te doen.



Eén zo'n boek is "Veggie in pumps" met de flitsende hippe ondertitel "Gids voor een ecofabulous leven". Nu heb ik niks met pumps (ik voel me daar net iets te groot voor) en ook niks met ecofabulous of van die woorden, maar goed, voor 2 euro 95 kon ik dat boek toen niet laten liggen (ik denk dat het me nu wél zou lukken :) ). Het is een weetjesboek over vegetarisme en aanverwante dingen (naast over "food" gaat het ook over "fashion", "beauty", "travel", "living", en "business"), maar dan voor hippe chicks en fabuleuze meiden. Zoals ik er dus één ben, haha.

Ik leerde niet echt veel bij, ik ben dan ook al een hele tijd bezig met vegetarisch eten en aanverwanten, maar dit waren nog wel interessante dingen om te lezen:
  • food
    • Ik werd er nog eens aan herinnerd dat veel kaas met dierlijk stremsel gemaakt wordt (uit de maag van kalfjes), en ga nog eens terug gerichter op zoek naar plantaardig gestremde kazen hier in de buurt.
    • Idem voor het klaren van wijn: dat gebeurt vaak met eiwitten uit vis. Ook hier ga ik eens terug wat meer etiketjes bestuderen, of op zoek naar lokale wijn waarbij ik het kan vragen aan de producent.
    • Er zijn heel veel E-nummers van dierlijke afkomst. Nu koop ik sowieso niet veel eten met additieven, maar toch zou ik beter een lijstje met die E-nummers in mijn portemonnee steken (hier te vinden).
  • fashion
    • Als ge niet in de mogelijkheid bent om kleding met het EKO-label te kopen, en als tweedehands ook geen optie is, dan kunt ge beter linnen (of hennep - al komt ge dat nog altijd niet vaak tegen in "doorsnee" winkels) kopen in plaats van katoen. Ook de niet-biologische productie van linnen (en hennep) is namelijk veel minder milieubelastend dan die van katoen (maar bio is natuurlijk nog altijd beter :) ).
  • beauty
    • Hier leerde ik weinig bij, maar deze is altijd goed: "Als ge het niet kunt opeten, smeer het dan zeker niet op uw lijf!"
  • travel
    • Ook hier weinig nieuws, neem het vliegtuig niet, ja, dat wist ik al.
  • living
    • Idem: veel uitleg over CO2 en minder water verbruiken, maar dingen die ik al 100 keer las.
  • business
    • Dit vind ik wel interessant, "groen ondernemen", maar op zich staat er ook weinig nieuwe informatie in dit hoofdstukje. Proberen om het groene concept door te trekken in heel uw onderneming. Er fictief vanuit gaande dat ge een onderneming hebt natuurlijk. Wat ik niet heb, dus ik sla dit efkes over :) !
Wel een leuk boek, maar echt voor beginners, en ik vrees toch ook voor hippere meiden dan mijzelve. Nu kan het dus ook naar de kringwinkel, hoe ecofabulous is dát!

zaterdag 9 mei 2015

Gezien: Unser täglich Brot

Ik heb even getwijfeld om dit te posten, want het is niet zo vrolijk en onschuldig als de meeste dingen die ik hier schrijf. Ik post het toch, maar klik gerust verder als ge er geen goesting in hebt!

"Unser täglich Brot" is een Oostenrijkse documentaire uit 2005, maar absoluut nog altijd heel actueel. Laat u vooral niet afschrikken door de Duitse titel, want in de hele documentaire wordt er niet gesproken. Het is een bijzondere ervaring daardoor, er wordt niet ver- of geoordeeld, er wordt enkel getoond. De ongelooflijke grootschaligheid van de industrie die ons voedsel -of toch de mainstream variant daarvan- produceert. De mechanische en chemische manier waarop dat gebeurt. De kilheid (wordt ook wel versterkt door het feit dat er geen voice-over, geen dialogen, en zelfs geen soundtrack hoorbaar zijn - enkel het geluid van de machines en dieren). De dieren die geen dieren mogen zijn, maar tot objecten worden gemaakt.



Echt joh, ge moet dit zien, vind ik. Vegetariër of niet, overtuigd biologisch eten kopend of juist helemaal niet, geïnteresseerd in kleinschalige, lokale voedselproductie of totaal niet. Juist omdat er niks gezegd wordt, is het zo krachtig.
Kijk gewoon.

Het is niet alleen maar gruwel wat er getoond wordt hoor - al is het dat op een bepaalde manier natuurlijk ook wél. "Gewoon", hoeveel gif wij spuiten op onze groenten en fruit. Hoe wij mensheid met andere dieren omgaan. Er worden ook wel dieren geslacht in de film (heel mechanisch) en verder "verwerkt" (varkens, zalmen, kalkoenen, koeien). Er worden kuikentjes "gebekt" en er worden biggetjes gecastreerd. En ge ziet hoe varkens, kalkoenen, zalmen en kippen met z'n duizenden op elkaar gepropt zitten. Ik heb zelf ooit ook met zo'n karretje tussen de legkippen gelopen, toen ik op AFS bij een kippenboer terecht kwam. Dat geluid zal ik nooit meer vergeten. Mijn gastbroer haalde ook elke ochtend de dode kippen uit de kooitjes en smeet die in de mestput. Ik at nooit meer (bewust) eitjes uit legbatterijen.

Ik zag al vele gelijkaardige documentaires. En toch wil ik ze blijven zien, ik wil blijven weten wat er in de wereld gebeurt om mijn keuzes, elke dag opnieuw, heel bewust te maken. Ik snap ergens wel dat mensen zeggen "ik wil dat niet zien", want het is hard. Toch vind ik het ook heel hypocriet, want het is wel ons eten. Het zijn die schellekes hesp die in de supermarkt liggen, die blinkende appels aan 1 euro de kilo en die 12 eitjes voor nog geen 2 euro.

Mijn hart bloedt telkens weer als ik een rij dieren zie opschuiven richting slachtbank, als ik een vrachtwagen bomvol varkens zie die geen idee hebben wat hen te wachten staat, als ik zie hoe een koe haar medekoe ziet geslacht worden, als ik zie dat kuikentjes behandeld worden als waren het patatten. Nee, zelfs patatten, daar zou ik zo niet mee smijten.