woensdag 30 juli 2014

Gelezen: Pool vrouwen

Boek nr. 2 van mijn boekenkast werd gelezen: Pool vrouwen van Sue en Victoria Riches, moeder en dochter. Ik viste het een hele tijd geleden voor een paar euro uit een rommelbak. Het gaat over de eerste all-women expeditie naar de noordpool, waaraan Sue en Victoria deelnemen. Ze komen beiden afwisselend aan het woord, wat ik niet echt een meerwaarde vond. Meestal vertelt moeder iets en herhaalt dochter dat dan voor een deel. Het boek begint bij de selectieprocedure, en beschrijft dan trainingsweekends, de training in het noorden van Canada, de tocht zelf, en kort de nasleep. Het is een estafette-tocht, en Sue en Victoria zitten in het derde van vijf teams, dus komen zelf niet op de noordpool. Maar dat maakt op zich natuurlijk weinig uit, alles is daar sneeuw en ijs en oceaan.


Het was wel leuk om te lezen hoe het eraan toe gaat bij zo'n poolexpeditie. Praktische dingen zoals hoe een piske plegen en het feit dat ge heel de dag stapt, en dan 's nachts helemaal terug kunt drijven, of dat ge een pakske boter per dag moet eten, vond ik wel interessant om te lezen. Maar de schrijfstijl sprak me toch wat minder aan. Kan ook zijn dat het aan de vertaling lag, maar echt fijne literatuur vond ik dit niet. En als God er dan bijgehaald wordt, draai ik toch efkes met mijn ogen. Maar goed, nu weet ik dus dat ik moet beginnen oefenen in pakskes boter eten, wil ik ooit op de noordpool geraken!

(hun website is trouwens nog altijd online- uit 1997, u weze gewaarschuwd:
http://www.stuff.co.uk/media/polar-relay/ )

dinsdag 29 juli 2014

Project "gebruik wat je hebt": boeken

Ik voel alweer wat projecten en plannen borrelen, dat is PLEZANT!
Een groots project is het eeuwige opruim-project. Na ongeveer 6 keer verhuizen de laatste 10 jaar, is dat dringend nodig. Er staan hier nog dozen op zolder die ik 10 jaar geleden heb ingepakt...
Vandaar: "gebruik wat je hebt", "GWJH". Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik allemaal heb, dat wordt dus interessant... Maar om het wat klein (alhoewel...) aan te pakken, beginnen we met:

Deel 1: "Lees wat je hebt".
Ik ben er al aan begonnen met "Over de rand" te lezen, en wil nu proberen alle boeken die ik heb, ook effectief te lezen (als het leesboeken zijn) óf te gebruiken (ik heb nogal veel kook-, knutsel-, en reisboeken). En no worries, ik besef zeer zeker dat dit een meerjarenplan is.

Hier mijn boekenkast. Er zijn nog boekenkasten (met kook- en knutselboeken) en er zijn ook nog boeken-hoopjes doorheen het huis en boekendozen op zolder. Maar in deze zit toch wel de meerderheid. Er zit vanalles in, gekocht maar ook gekregen, kinderboeken, woordenboeken, atlassen, boeken over halters en wielrennen (niet van mij ;) ), oude encyclopedie-delen, ... De boeken zijn niet echt gesorteerd (reisgidsen en kinderboeken wel enigszins), want telkens ik tegenwoordig de kast opentrek komt er een heel enthousiast kereltje alle boeken van de onderste twee schabben uitladen. Er wonen ook beesten in, een hoedje van papier (ah ja want dat moet in de glazen kast als het niet past - dixit de neefjes), en een krokodil van het neefje. Maar vooral boeken.

boekenkast

Het zijn dus heel wat (vooral) non-fictie boeken, maar toch ook een paar fictie-boeken. Ik koop eigenlijk zelden fictie-boeken, ik haal die meestal bij de bib. Een heel aantal van mijn boeken heb ik natuurlijk (gelukkig) wél al gelezen, maar een heel aantal ook maar deels, of al heel lang geleden. Ik wil ze in ieder geval allemaal nog eens vastpakken, bekijken of ik ze wil lezen of wegdoen, en na het lezen ook herevalueren of ik ze wil bijhouden. Dat wordt nog moeilijk, ik heb nog nooit een boek weggedaan... We zullen zien, als ik al één boek kan wegdoen, is dat al beter dan niks hé, toch?

zondag 27 juli 2014

5 dagen zonder shampoo en zeep

Voor de nieuwsgierigen een kleine update over het niet-meer-wassen-met-zeep!
Ik ben dus niet alleen gestopt met shampoo, maar ook met zeep voor lichaam en gezicht. Mijn handen was ik wel nog af en toe met zeep, en mocht ik nu echt smerig worden, mijn voeten of benen bijvoorbeeld ook wel. Maar niet meer als gewoonte dus, en niet meer met douchegel of andere mengseltjes, gewoon met een blok natuurzeep. Zo doe ik het nu:

Haar
- elke dag: mijn haar spoelen met water (ik heb krullen die wat vocht nodig hebben om er niet té verdwaasde-kop uit te zien)
- als het haar vettig voelt: spoelen met bicarbonaat-water (1 grote eetlepel op anderhalve liter), gewoon water, appelazijn verdund met water (1 half bekertje op anderhalve liter), en terug gewoon water
Lijf
- elke dag: wassen met washand en water
- om de 2 à 3 dagen: samen met 't kindje in bad met een bodempje water, wassen met washand, water, en olie (bio-baby-olie)
Gezicht
- elke dag: spoelen met water en olie
- in bad ook met olie

Voorlopig voelt het allemaal redelijk ok! Mijn haar was vooral de 2e dag zonder shampoo (3 dagen na de henna) heel vettig. Ik heb voorlopig eigenlijk al elke dag, behalve gisteren, gespoeld met bicarbonaat en appelazijn. Ik kom van iedere dag wassen met shampoo, dus mijn hoofdhuid moet behoorlijk wennen... De bicarbonaat en azijn leken in't begin weinig effect te hebben, maar nu laat ik het wat langer intrekken en "masseer" een beetje. Het lijkt toch wat vettigheid weg te nemen.
Het gezicht voelt wel heel vettig. Ik heb dan ook heel vettige stukken huid, en de warmte helpt ook niet echt. Maar toch geloof ik in de vet-met-vet-bestrijden theorie, ik hou dus nog efkes vol!

woensdag 23 juli 2014

Henna

Ik bevind me in een vreemde twilight-zone... "Het" is af, maar toch nog niet (nog aanpassen na jury-feedback, nog verdedigen, ...). Het voelt raar. Al jaren moest ik nooit bedenken "wat ga ik nu doen?" want "het" was een evidentie. Ik kon dromen, mijmeren, plannen smeden, me verheugen op "als het af is, dan hé". De laatste maanden was het standaard-antwoord op 9 van de 10 vragen die me gesteld werden dan ook: "als het af is".
Nu is het af, en ik doe... niks. Het schijnt normaal te zijn. Even afkicken, ontnuchteren, of is dit het zwarte gat misschien wel? Ik ben niet van plan me erin op te jagen, het gevoel zal wel weer veranderen en de inspiratie en motivatie zullen wel weer komen. Het begint trouwens al te veranderen: ik blog weer (ik weet niet of jullie het gemerkt hebben ;) ), en de eerste lijstjes worden aarzelend op papier gezet. Geen "to do", maar "to-als-ge-goesting-zou-hebben-maar-het-moet-niet-maar-het-mag-altijd-en-het-zou-wel-tof-zijn-als".

Bij zo'n overgangsperiodes horen, bij mij, kapselveranderingen. Beëindigde relaties zorgden vroeger steevast voor een kappersbezoek. Omdat een kappersbezoek met een bijna-11-maander niet zo handig is, ging ik thuis zelf aan de slag. Ook omdat ik hier nog geen natuurkapper gevonden heb, en allerhande chemische smeersels en sprays niet wil. Ik kocht een pakske henna (gemengde, pure wordt mijn volgende experiment) en smeerde het op mijn kop.

henna2

Tadaa!!

henna3

En zo ziet de kleur er uit in buitenlicht.

henna1

Ik mengde de henna (er zit o.a. ook walnoot, biet en indigo in de mengeling) met kokende rode wijn en citroensap (met een plastic lepeltje want ik las dat metaal niet tof is bij henna). Ik liet het twee uurtjes staan (mag langer volgens the internet). Dan smeerde ik mijn kop in, smeerde vette creme langs de haarrand en op mijn oren (om te vermijden dat die knaloranje zouden worden), en pakte alles in met folie (plastic, ja, ik zoek nog een alternatief) en een handdoek. Ik liet het drie à vier uur inwerken en spoelde dan alles uit. Met wat olie verwijderde ik oranje spul van de haarrand, en klaar!

En, kwestie van de koe bij haar rosse krullen te pakken, dan ga ik nu shampoo-vrij!

vrijdag 18 juli 2014

Gelezen: Over de rand

Voor het eerst in jaaaaaaren heb ik weer een boek gelezen! Hoe heerlijk voelde dat!
Het werd "Over de rand" van Joe Simpson.


Het gaat over twee bergbeklimmers (Joe en Simon) die in de Andes één of andere hoge top willen beklimmen langs een nog niet eerder geprobeerde route. Nadat ze de top bereiken, breekt Joe zijn been, en probeert Simon hem beneden te krijgen, maar dan valt hij over een rand. Simon kan hem niet houden, Joe kan niet terug naar boven klimmen, dus Simon snijdt het touw door zodat hij tenminste nog een kans maakt om heelhuids beneden te komen. Joe valt in een kloof, maar belandt op een ijsbrug zodat hij de val overleeft. Dan volgt het verhaal van zijn gedachten, gevoelens, en handelingen, en op redelijk spectaculaire manier geraakt hij terug bij het basiskamp en uiteindelijk ook terug in de bewoonde wereld.

In het begin vond ik het wat vermoeiend om alle technische uitleg en termen te lezen. Ik heb in een buitensportzaak gewerkt en ik ken wel iets van klimmen en klimmateriaal, maar toch stoorde het mij een beetje dat sommige handelingen wel héél gedetailleerd neergeschreven werden. Maar naarmate het verhaal vordert, gaat er meer aandacht naar de gedachten en gevoelens van Joe en verdwijnen die technische dingen wat meer naar de achtergrond. Ik vond het wel moeilijk om me sommige dingen visueel voor te stellen. Zo beschrijft hij bijvoorbeeld heel gedetailleerd de spleet - grot waarin hij terecht komt, iets met peervormig en ijswanden en een sneeuwplafond en een sneeuwkegel en al, maar hoe dat dan precies was, ik kan het me niet voorstellen (ik bleef maar aan peren denken). Maar het boek was spannend genoeg om te blijven doorlezen, en de manier waarop Joe omschrijft wat er allemaal in hem omging, is echt wel beklijvend. Ik werd er zowaar een beetje emotioneel van!

Wie dit boek ook las en aanraders in't zelfde genre heeft: graag!

woensdag 16 juli 2014

Elektrische fiets

Zo, nu we dat ook weer achter de rug hebben (op een verdediging na, maar kom), kan het hier weer over andere - en hopelijk leukere - dingen gaan! En eindelijk kan ik terug wat meer energie steken in het groener-leven, want een doctoraat schrijven, dat is een half bos printen (aaw), een paar kilo suiker per dag in u stoempen (oesje), de was zo lang laten verslonsen dat de droogkast gebruikt "moet" worden (ajajaj), geen tijd hebben om te koken dus kant-en-klaar gedoe kopen (met kei veel vuile verpakkingsbrol errond, oeioeioei), en om de zoveel weken meer dan 800 km rijden voor een bespreking (schaam op mezelf!).
Dus. Verbetering is aan de orde!
Een eerste punt van aanpak: die auto. Om ons naar België te begeven, blijft hij nog steeds redelijk noodzakelijk, verdorie. De trein is wel een optie, maar met klein kind en hond (en dus een hele verhuis), en met een reistijd van meer dan 7 uur om ook maar ergens in de buurt van (schoon-)ouders te geraken, niet zo evident. Gelukkig moeten we nu minder vaak terugkeren, da's toch al iets.
Maar om me hier in de buurt te verplaatsen, bleek de auto de laatste maanden toch ook meer dan me lief was, van stal gehaald te worden. In Leuven kon ik quasi overal geraken met mijn stalen ros. Hier is dat minder gemakkelijk, als ik onze straat uitrij sta ik al aan een helling van 10%. De sportievelingen onder jullie halen hun schouders ongetwijfeld op en zien het probleem niet, maar ik, al durfde ik me in een niet-zo-lang verleden best ook onder "de sportievelingen" rekenen, geraak daar niet op met mijn trouw fietske, zeker niet met een kind erbij.
Na lang wikken en wegen hebben we dan toch besloten om een elektrische fiets te kopen, hoplakee!
Het is deze geworden, met helmen (ah ja, 10% hé), en met het oude rieten mandje dat nog van ons moeke was. Het bleek nog een heel gedoe om een fietsstoeltje te kunnen monteren op een elektrische fiets (althans, dat maakten de verkopers ons wijs want het bleek eigenlijk heel gemakkelijk). Ik ben er al mee naar huis gefietst van bij de fietsenwinkel, en heb hier in de buurt al een rondje gefietst, en dat voelt wel goed seg, zo'n duwtje in de rug als ge bergop moet! Het meest ecologische is uiteraard een gewone fiets, maar als dit het verschil maakt tussen met de auto gaan of met de fiets (en dat zál het maken!), dan hoop en denk ik dat ik toch wel een goeie keuze gemaakt heb. Verslaggeving van mijn ervaringen binnen een paar weken, volgt!

zondag 13 juli 2014

Het is AF!

Mensen die hier al eventjes meelezen, weten het intussen wel:
er moest hier een doctoraat afgemaakt worden.
Het werd niet september 2013, zoals eerst de bedoeling was, want intussen werd er ook een kind geboren.
Maar nu, op de valreep in juli 2014, is het af! Het boekje ligt nu bij de juryleden. Nu nog een paar doctoraats-gerelateerde-dingen afwerken, maar toch ook al wat vakantie vieren. Dan in de herfst ergens het doctoraat verdedigen,
en DAN, dan kan ik ein-de-lijk aan dit lijstje beginnen!
Tot zover dit korte teken van leven!

vrijdag 4 april 2014

Regenboog

Wegens redenen die dezelfde zijn als toen (baby in huis, doctoraat-dat-nog-altijd-niet-af-is-maar-hopelijk-wel-bijna), werd er voor de nieuwste telg onder de (ex-)collega-baby's ook een snel doch bevredigend creatief projectje bedacht. Het geboortekaartje, met regenboog, inspireerde ook hier. Streepjes trekken lukt zelfs met een baby op schoot (al zijn ze niet altijd even recht, want, juist ja, er zat een baby op mijn schoot).

DSC05149

Ik ga dat nog doen, stofjes / kledingstukken bekladden!

woensdag 12 februari 2014

Home is...

Intussen zijn we weeral een paar maanden verder (ik word een luie blogster) (euhm, ik BEN een luie blogster), en we zijn definitief verhuisd naar Duitsland! Het is hier nog een uitdaging om twee huishoudens in één huis te krijgen, en met het in- en uitpakken van de dozen had en heb ik mijn handen vol. Allé, één hand vol want in de andere zit / hangt / tuimelt dat zoneke van ons!
Wij zijn de laatste jaren veel verhuisd (te veel naar mijn goesting toch), en ik hoop dat we hier dan toch efkes zullen blijven. Anderzijds is "uw huis" relatief, door dat verhuizen beseft ge dat u thuis voelen meer te maken heeft met mensen dan met dingen. Vandaar sneed ik op een druilerige vrijdagochtend nog eens een spreukske uit de plakplastik:

DSC04991

Inspiratie van hier, maar met een ander huis. 

(en dat gras beneden is omdat onze hond anders blijft geloven dat hij door glas kan springen. 't is nen held, maar over zo'n superkrachten beschikt hij toch niet...)

vrijdag 29 november 2013

Bootje van papier

Er mag hier dan al een kind geboren zijn, het kindjes-produceren staat elders ook niet stil natuurlijk! Zo af en toe vind ik al wat gaatjes om terug aan het knutselen te slaan (al moet ik intussen nog altijd dat doctoraat afmaken), en versgebakken baby's zijn natuurlijk ideaal als inspiratiebron. Het geboortekaartje was een bootje van papier, en resulteerde in een bootjes-slinger en een bootjes-body!

DSC04643kl

Het bootjes-papier komt uit de hema, en ook de vlaggetjes zijn gemaakt met hema-washitape. Tussenin hangen nog houten kralen en belletjes.

DSC04646kl

En dit is een hema-body die ik bestempelde met een bootjes-stempel, gesneden uit een hema-gom. 'k Moet misschien eens een mailtje sturen naar de hema voor sponsoring, want dat lijkt hier bijna op irritante sluik-blog-reclame!